Berichten

Een nieuwe wethouder vinden? Zo gaat dat!

Dit voorjaar werd Erik de Ridder watergraaf van Waterschap De Dommel. Dat betekende dat het CDA in Tilburg op zoek moest naar een nieuwe wethouder. Heel bewust is de keuze gemaakt daarbij een externe adviseur/begeleider met gezag te vragen in de persoon van Cor Lamers, burgemeester van Schiedam. Begin mei kon een opvolger gepresenteerd worden: Rolph Dols, een bestuurder die exact past in het profiel dat het CDA Tilburg wenste.

Tilburgs raadslid Marti de Brouwer heeft het proces van begin tot eind gecoördineerd. ‘Bij een tussentijdse wethoudersvacature kan de verleiding groot zijn vooral in te zetten op snelheid. De trein is immers al rijdende en je wilt niet dat er lang onzekerheid is over wie namens het CDA het wethoudersstokje overneemt. Natuurlijk moet je ook vaart maken, maar dat mag niet het belangrijkste uitgangspunt zijn. Veel beter is het om helemaal aan het begin alvast het complete tijdpad in te vullen en met elkaar een goede procedure in gang te zetten. Met Marc Haverkamp van het CDA-partijbureau heb ik toen gesproken over de mogelijkheid de selectiecommissie door een externe voorzitter te laten voorzitten, door iemand met gezag en iemand die echt weet wat het wethouderschap inhoudt. Natuurlijk kun je dit ook intern oplossen, maar iemand ‘van buiten’ kan je behoeden voor blinde vlekken en heeft evident geen eigen belangen. Tegen collega’s in het land die in een soortgelijke situatie terechtkomen zou ik daarom
willen zeggen: Schroom dus niet om hulp te vragen, maar maak gebruik van de luxe dat we een grote, landelijke partij zijn. Dankzij de bemiddeling van Marc Haverkamp kwamen we in contact met Cor Lamers, CDA-burgemeester in Schiedam, die bereid was de rol van onafhankelijk voorzitter van de selectiecommissie op zich te nemen.’ Dat bleek een gouden greep.

Burgemeester Cor Lamers beaamt het belang van een goede en zorgvuldige procedure. Lamers: ‘Als je geconfronteerd wordt met een tussentijdse wethoudersvacature is het heel belangrijk dat je begint met heel goed na te denken over alle stappen die gezet gaan worden. Start met het opstellen van een goede profielschets, zodat je als selectiecommissie een deugdelijke, beargumenteerde keuze kunt maken. Dat is belangrijk voor de communicatie met en over de nieuwe wethouder, maar ook richting de mensen die afvallen tijdens het proces. Het is cruciaal dat je je keuzes kunt motiveren op basis van weloverwogen vooraf geformuleerde criteria.’ Dankzij Lamers werd aan het profiel bijvoorbeeld toegevoegd dat de nieuwe wethouder ook uitstekend moet kunnen participeren in belangrijke provinciale en landelijke netwerken, waaronder ook CDA-netwerken. ‘Tilburg is de zevende stad van Nederland en kan dus echt gewicht in de schaal leggen.’ Lamers vervolgt: ‘Vaak zal bij de zoektocht naar een nieuwe wethouder veel in de eigen kring gekeken worden. Op zich is dat natuurlijk niet onlogisch en is het ook belangrijk dat ‘eigen’ talent zich door kan ontwikkelen. Niets ten nadele dus van deze groep, maar ik raad aan er wel voor te zorgen dat je de procedure zo opzet dat je ook andere potentiële kandidaten verleidt te solliciteren. Bedenk dat ook een wethouder van buiten prima kan passen bij het profiel.’

Samenstelling selectiecommissie

De Brouwer: ‘We hebben de selectiecommissie bewust breed samengesteld, met naast Cor Lamers als voorzitter vertegenwoordigers van zowel de fractie als het bestuur. We hebben gezamenlijk een profiel opgesteld en ook gezamenlijk van tevoren bedacht welke vragen we aan de kandidaten wilden stellen.’ Lamers benadrukt dat het belangrijk is dat alle kandidaten dezelfde vragen krijgen. Lamers: ‘Vul dus niet van tevoren al te veel in, geef echt elke kandidaat de gelegenheid zich op alle belangrijke punten te profileren.’

Uitkomst

Aan het eind van de procedure bleek Rolph Dols, ten tijde van zijn sollicitatie nog wethouder van buurgemeente Gilze en Rijen, unaniem door de commissie de meest geschikte kandidaat te zijn. De Brouwer: ‘Doordat we van tevoren over alle stappen goed hadden nagedacht, is de fase van de bekendmaking prima verlopen. Ook daar hadden we van tevoren al goed over nagedacht: op welk moment maak je de uitkomst bekend.’ Inmiddels is Rolph Dols geïnstalleerd als nieuwe wethouder en heeft hij afscheid genomen in GilzeRijen. ‘Ik spring vol op een rijdende trein, maar neem wel mijn eigen bagage mee.’ Dols wil benaderbaar zijn voor de Tilburgers en zichtbaar zijn, precies wat
het CDA Tilburg een cruciale attitude vindt van een wethouder. Ondanks de veelheid aan onderwerpen die Dols zich razendsnel eigen moet maken – ‘ik ben vooral heel veel bezig met het goed doen van mijn huiswerk’ – lukt het om de drempel voor ‘gewone Tilburgers’ laag te houden. Dols: ‘Een wethouder moet snel kunnen communiceren. Ik probeer in elk geval altijd snel een procesantwoord te geven op een inhoudelijke vraag. Of die nu per mail of tweet
binnenkomt of van iemand op straat. Ik realiseer me dat ik daardoor veel van mijzelf vraag en van mijn omgeving. Maar dit is voor mij de manier waarop ik het moet doen. Als ik er ben, wil ik er echt zijn.’

Wil je meer weten over onze nieuwe wethouder? Binnenkort verschijnt er een interview met hem op de website, dus hou het in de gaten!

‘Tilburg Spreekt’ in de raadzaal

Onder het motto ‘Je kunt niet vroeg genoeg beginnen met het uitleggen van democratie’ zijn kinderen van harte welkom op het gemeentehuis van Tilburg. De raadsgriffie van de gemeente Tilburg heeft een mooi informatief boekje voor basisschoolleerlingen gemaakt over het belang van democratie en van de gemeenteraad. In het boekje wordt uitleg gegeven over de werking van de lokale democratie en er staan allerlei leuke opdrachten in. Ook worden de avonturen van Diemer en Cato op het gemeentehuis beschreven. Zaken worden zo op een speelse manier inzichtelijk gemaakt.

Tilburg Spreekt

Het project ‘Tilburg spreekt’ begint in de klas, er worden gastlessen gegeven en vervolgens volgt bij een bezoek aan het gemeentehuis, waaronder natuurlijk de raadszaal en uitleg over de Tilburgse politiek. De stuwende kracht achter dit Tilburgse initiatief is CDA-raadslid Marti de Brouwer. ‘Ik begin altijd met de vraag: hoe heet onze burgemeester?Meestal blijft het dan een tijdje stil. Dat geeft wel aan dat er genoeg te leren valt. En tegelijk relativeren de reacties van de kinderen natuurlijk ook.’ Een ander belangrijk onderdeel van het lesprogramma is het voeren van een debat. ‘Klassen kunnen zich via de griffie aanmelden voor een bezoek. Niet alleen de hoogste klassen zijn welkom, ook groep 3 is van harte welkom voor een bezoek’. Bij de bezoeken van de kinderen aan het gemeentehuis maakt De Brouwer graag gebruik van een ‘overvaltechniek’. ‘De kinderen zijn de belangrijkste personen in het gebouw. Daarom leid ik ze overal naartoe. We “overvallen” dus ook de burgemeester en de wethouders. Het zorgt elke keer voor veel hilariteit en plezier.’

Vechten voor hun gelijk

‘Tijdens de verbouwing van het gemeentehuis van Tilburg zijn de rondleidingen op het gemeentehuis niet mogelijk, maar het programma gaat natuurlijk door’, zegt een betrokken De Brouwer. ‘In de komende periode ligt de nadruk meer op het debat. De uitvoering is heel praktisch; kinderen richten een politieke partij op, er is een thema en er worden voor- en tegenargumenten bedacht. Vervolgens wordt er een echt debat gehouden waarbij de kinderen moeten vechten om hun gelijk te krijgen. Die debatten zijn fantastisch om te doen. De kinderen zijn er vaak heel bedreven in. Laatst kwam ik een oud-deelnemer, een paar jaar na de debatles tegen. Ze vertelde trots dat ze een debattoernooi gewonnen had. Dankzij een debattrucje dat ze tijdens de les geleerd had! Ze had haar opponent “die eigenlijk heel goed was” slim afgeleid, waardoor hij de draad kwijtraakte.’

‘De democratie leeft van zijn spelregels’, zei Sybrand Buma onlangs in zijn afscheidsinterview in Buitenhof. Het is belangrijk dat kinderen en jongeren al vroeg leren wat democratie betekent en begrijpen wat deze spelregels in de praktijk betekenen, zo vinden we bij het CDA Tilburg.

Klik hieronder op het filmpje om te zien hoe zo’n rondleiding eraan toe gaat!

Stadsvijvers even vervuilend als 200.000 auto’s

De stadsvijvers in Nederland stoten gezamenlijk net zoveel schadelijke stoffen uit als 200.000 auto’s. Vijvers hadden al jaren mijn aandacht, misschien omdat er een voor mijn deur ligt en ik daar met het bootje en de kinderen vaar in de zomer. Of omdat ik daar af en toe vis en rivierkreeften vang. Uiteraard spelen die dingen mee, maar in de jaren dat ik in de gemeenteraad zit en dan ook nog woordvoerder groen ben, stel ik regelmatig vragen over de vijvers en het onderhoud.

Op donderdag 16 mei mocht ik aansluiten bij een aantal lezingen op de Universiteit van Delft die over water gingen. Gelukkig mocht ik ook het onderzoek over de uitstoot van Methaan in de vijvers en sloten bijwonen. Tijdens de presentatie ging het over bubbels die je in het water ziet, waarvan ik altijd dacht dat het vissen waren of waterinsecten. Tot mijn grote verbazing zijn dit eigenlijk Methaanbubbels.

De broeikasgassen ontstaan doordat bacteriën in de bodem organisch materiaal opeten. Dit kan bijvoorbeeld bladafval en algen zijn. Maar ook wij dragen bij. “Het voeren van de eendjes en het afspoelen van hondenpoep in de stadsvijver zorgen ook voor een nutriënt rijkere omgeving,” zei onderzoekster Sarian Kosten. Vervolgens wordt de bodem van de vijver steeds rijker aan voedingsstoffen waar de bacteriën op teren. “Er ontstaat een dikke drab op de bodem, er komen ook meer algen en je ziet meer kroos op het wateroppervlak drijven.” Hoe dikker die drab, hoe meer methaanbubbels er ontstaan. De verwachting is dat dit alleen maar toeneemt bij hogere temperaturen.

De vijvers in Tilburg worden de laatste jaren steeds vaker voorzien van een bord  dat zegt ‘Pas op blauwalgen, vermijd watercontact’. Ook zien we veel exotische rivierkreeften en bodem-woelende vissen zoals karpers en brasem.

Hoe dieper de vijver, hoe minder Methaan er naar het oppervlak komt, een dikkere sliblaag geeft meer Methaan dan een dunne laag. De vijvers in de Blaak, want die ken ik het beste, zijn ondiep en hebben een sliblaag van zeker 10 cm. Qua vervuiling niet de ideale vijver dus…

Door: Marti de Brouwer 

Gemeente Tilburg eerste die brutobedragen bij bijstandsuitkering noemt

Mijn salarisstrook geeft een bruto bedrag. Als je gaat solliciteren en er over salaris wordt gesproken worden er bruto bedragen genoemd, en zelfs bij de WW en ziektewetBruto bedragen is de standaard, behalve wanneer je in de bijstand zit; dan krijg je een netto bedrag te horen. Waar je ook zoekt, alleen netto. Maar stel nu voor dat je bijvoorbeeld huursubsidie, zorg- én kinderopvang moet aanvragen, dan moet je brutoinkomsten opgeven. Mocht het zo zijn dat je om wat voor reden dan ook bruto net boven de grens komt, moet je terug gaan betalen en in voorkomende gevallen is dat meer dan je ontvangen hebt. Maar hoe kun je dat bijhouden wanneer je alleen nettobedragen weet?

“Als je mensen zelfredzaam wil maken, moet je ze ook de tools geven om dit fatsoenlijk te kunnen doen,” aldus Maarten van Asten en Marti de Brouwer. Om deze vervelende situaties te voorkomen, noemt Gemeente Tilburg na maanden lange lobby van Maarten van Asten (VVD) en Marti de Brouwer (CDA) als eerste gemeente in Nederland de bruto jaarbedragen. Lang zal Tilburg niet de enige stad zijn waar dit gebeurd. Er waren meteen andere raadsleden die in hun gemeente om eenzelfde overzicht vroegen.

En zo is er weer een kleine stap in de goede richting gezet.

Inschrijven van dak- en thuislozen

Tijdens een uitzending van onderzoeksprogramma ‘De Monitor’, werd aangetoond dat aanvragen briefadressen van dak- en thuislozen door gemeenten nog steeds met grote regelmaat worden afgewezen. Dat is natuurlijk schandalig. En verboden bovendien. René Peters (Tweede Kamerlid names het CDA) heeft daarom schriftelijke vragen gesteld. En staatssecretaris Knops was kraakhelder in zijn antwoorden. Maar daarmee zijn de problemen nog niet opgelost.

De staatssecretaris is helder in zijn antwoorden. Gemeenten zijn wettelijk verplicht dak- en thuislozen die zich melden in te schrijven in het BRP. Hij gaf ook aan een wetswijziging in voorbereiding te hebben om te expliciteren dat gemeenten verplicht zijn een burger ambtshalve te registreren op een briefadres, indien betrokkene geen woonadres heeft en zelf ook geen aangifte doet of kan doen van een briefadres. Dat is mooi. Maar wat heeft een dak- of thuisloze daar op dit moment nu aan?

In de gemeenteraad van Amersfoort is dit onderwerp gisteren ook besproken. Micheline Paffen (CDA) gaf aan dat haar  gemeente ook op dit moment  nog niet aan de wet voldoet. En zo zullen er meer gemeenten zijn. Tijd voor vervolgvragen dus. Ook die zijn gesteld. Eigenlijk zijn de vragen simpel. Bij welke instantie, telefoonnummer, e-mailadres, loket of mens kan een dak- of thuisloze zich melden wanneer een gemeente zich niet aan de wet houdt. En hoe kan een dak- en thuisloze op een eenvoudige manier zijn of haar recht kan halen en alsnog ingeschreven worden? De exacte vragen staan hieronder.

Vervolgvragen van het lid Peters (CDA) aan staatssecretaris Knops (Binnenlandse Zaken en koninkrijksrelaties) over dak- en thuislozen die zich niet kunnen inschrijven bij gemeenten

  1. Kunt u zich uw antwoord op mijn schriftelijke vragen herinneren, waarin u klip en klaar aan gaf dat gemeenten verplicht zijn om dak- en thuislozen, die zich daartoe melden, in te schrijven in de BRP?
  2. Kunt u zich tevens uw antwoord op mijn schriftelijke vragen herinneren, waarin u aangaf een wetswijziging in voorbereiding te hebben om te expliciteren dat gemeenten verplicht zijn een burger ambtshalve te registreren op een briefadres indien betrokkene geen woonadres heeft en zelf ook geen aangifte doet of kan doen van een briefadres?
  3. Hoe staat het met de voortgang van die wetswijziging? Wanneer kunnen we die verwachten?
  4. Bent u bekend met het feit dat verschillende gemeenten nog steeds niet voldoen aan de wettelijke plicht tot inschrijving in het BRP? (Zie raadsactualiteit Amersfoort van 26 maart 2019, met vragen van Micheline Paffen CDA) 1)
  5. Bent u het met mij eens dat dak- en thuislozen niet kunnen wachten op een explicitering van de wet, maar gewoon direct ingeschreven zouden moeten worden?
  6. Bij welke instantie, telefoonnummer, e-mailadres, loket of mens kan een dak- of thuisloze zich melden wanneer een gemeente zich niet aan de wet houdt?
  7. Kunt u aangeven op welke wijze een dak- en thuisloze op een eenvoudige manier zijn of haar recht kan halen en alsnog ingeschreven kan worden?

Een boompje opzetten

Onlangs zijn op het landgoed Heidepark veel bomen gekapt. Mag dit zomaar of is daar een vergunning voor nodig? En zelfs als er geen vergunning nodig is, zou je deze 200 jaar oude statige bomen om moeten willen kappen? Lang kon ik hier niet over nadenken, want ik hoorde dat er een rondgang was met diverse organisaties waar ook een landschapsarchitect van de opdrachtgever aanwezig was. De fiets stond klaar en ik ben meteen aangesloten om informatie te verzamelen. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ook ik schrok van wat ik daar zag. Al snel heb ik gevraagd of er een melding was gedaan naar de provincie, omdat dit volgens de Wet Natuurbescherming (voorheen de Boswet) moet. Uitdunnen mag volgens de wet maar mijn twijfel werd al snel duidelijk, ook de provincie waar deze wet onder valt constateerde dat hier geen sprake was van uitdunnen. Hier volgt dus een boete die kan wel oplopen tot 3.000,- euro. Maar als je de oogst aan bomen ziet, schat ik in dat de opbrengst aan hout een veelvoud hiervan is.  

Wat is hier nu precies fout gegaan? Mijn indruk is dat men ook hier weer vergeten is om met elkaar te communiceren. Wat erg zonde is, aangezien we op zich blij zouden moeten zijn dat dit mooie statige gebouw met  perceel bos en natuur weer in ere hersteld wordt. Toch gaat het wat mij betreft om meer dan alleen het kappen van deze bomen. Op dit landgoed wonen immers diverse diersoorten, zoals vleermuizen en amfibieën, die volgens de Flora en Fauna Wet bescherm worden. 

Twee weken later loop ik door mijn favoriete Kaaistoep en zie ik papieren kokers staan. Uiteraard vraagt ook dit om onderzoek en al snel kom ik tot de conclusie dat er boompjes geplant zijn. Meteen denk ik, zou het hier om de herplantplicht van de kaalslag van 4 jaar geleden gaan?  

Ook hier, buiten 1 A4’tje gestopt achter een boom, is er geen communicatie geweest. Zelfs niet bij dit goeie nieuws. 

Door: Marti de Brouwer. 

Leren van ervaringsdeskundigen 

Natuurlijk was het niet de eerste keer. Maar gisteren sprak ik samen met mijn favoriete raadslid uit Tilburg (Marti de Brouwer) met een aantal ervaringsdeskundigen over hun ervaringen met werk, inkomen, schulden en armoede. Het werd een mooi gesprek. En het begin van een serie gesprekken. Als je als volksvertegenwoordiger wilt weten waar mensen tegenaan lopen, dan kun je dat het beste aan hen vragen. Niet af en toe. Maar regelmatig. 

In Den Haag verzinnen we bij ieder probleem een oplossing. Het kan ook andersom. Dan hebben we al een oplossing en verzinnen we er een probleem bij. Over al die oplossingen is goed nagedacht. Niemand zal iets krijgen waar hij geen recht op heeft.  En op papier krijgt iedereen de hulp die hij of zij nodig heeft. Op papier klopt alles. In de praktijk deugt het niet altijd. Als ik dat nog niet wist, werd me dat snel duidelijk. 

Sprekend met mensen die ‘aan de verkeerde kant van het hout’ terecht zijn gekomen, moet je je aandacht er goed bij houden. Omdat we werken met zoveel verschillende variabelen in wet en regelgeving kan het op ongelofelijk veel manieren anders uitpakken dan bedacht of bedoeld. In de woorden van Jermaine, een leuke kerel van CNV-Jongeren: “Ge moet niet kijken naar die algemene plaatjes. Maar naar mèn persoonlijke situatie. Die ziet er weer heul áánders uit.” 

”Ik schei er uit met werken. Ik kan dit niet meer aan. Ben je net weer op weg dan moet je hier weer terugbetalen, daar andere informatie leveren, ginds komen praten, een eind terug je inkomen opgeven, aan de overkant veranderingen in je inkomen opgeven enzovoort. Het lijkt verdorie wel alsof al die instellingen elkaar tegenwerken. En ik heb geen glazen bol, hè. Omdat ik nooit precies weet hoeveel uren ik krijg weet ik niet hoeveel ik zal verdienen. En of ik weer moet terugbetalen. Het is verdomme net Russische roulette. Ik doe mijn best, maar of het goed uitpakt? Geen mens die het weet.” 

”Vind je het gek dat zoveel mensen zeggen, doe mij maar een uitkering en een vrijwilligersvergoeding. Dan is je inkomen stabiel en ben je af van al die administratieve ellende. Kleine foutjes zijn onvermijdelijk. Maar voor je het weet ben je een fraudeur. Ik word er knotsknettergek van. En dan heb ik nog geen schulden dus het kan veel en veel erger.” 

”Die beslagvrije voet. Hoe zit dat nu precies. Dus niet iedereen mag zomaar geld van je rekening afschrijven. Nou ja, tot een bepaalde hoogte maar. Hoe hoog is dat? Hangt dat van mijn situatie af? Lekker makkelijk. En waar moet ik dan zijn als ik geen geld meer overhoud? Kan dat nou niet makkelijker? De belastingdienst, de gemeente en de UWV weten toch precies wat ik bezit en verdien. Als zij het niet snappen, hoe moet ik dat dan kunnen?” 

Marti en ik deden ons best. Maar soms duizelde het toch even van een van de vele voorbeelden. Gelukkig kregen we de vele (reken)voorbeelden ook keurig op papier. Nalezen is wel fijn en soms ook nodig. In de woorden van een van de ervaringsdeskundigen die zich nu bezig houdt met de ondersteuning van anderen: “Het is ook niet zo eenvoudig allemaal. Zeker niet voor politici. Haha.” Het was een mooi gesprek. Wijzer zijn we geworden. Stakkerig wijs zou ik zeggen.

Door: René Peters (Tweede Kamerlid namens het CDA)

O, was ik maar een kerstboom

Ja, was ik maar een kerstboom. Maar ik ben een zwarte els en als zwarte els sta je graag met je voeten in de vochtige grond. “Vroeger” werd er minder gekeken naar welke boom je waar plant en zo kan het dan ook zijn dat er op dit moment naar schatting zo’n 5000 bomen in Tilburg staan die beter niet in een woonwijk hadden kunnen staan. Een paar weken geleden was er een discussie omdat bewoners vroegen om 50 van deze bomen te kappen. Waren ze ziek of vormde ze een direct gevaar? Nee, maar ze gaven wel veel overlast en er bleef veel blad en takjes achter in de beplanting onder de bomen. De beplanting was inmiddels voor 80% dood. De warme zomer had zijn tol geëist en de water slurpende zwarte els zorgde er dus voor dat de onder beplanting het loodje moest leggen.

Je zal maar een Beuk zijn en in de Beukendreef in Berkel-Enschot staan. De naam Beukendreef zegt al genoeg; een laan met prachtige grote, imposante beuken, zelfs 3 rijen dik! Maar ook hier zorgt de boom voor gedoe. Er zijn bewoners die hierdoor geen zon meer hebben en waar het in huis ook overdag in de zomer donker is, zelfs zo donker dat je overdag verlichting nodig hebt. Het gras in de tuin is inmiddels weg en het mos tiert welig, schoon gepoetste zitjes blijven uren soms zelfs wel een halve dag nat. De Beuken worden zo groot en verdringen elkaar wordt er aangegeven. Inmiddels heeft er een onderzoek plaatsgevonden en ook met deze bomen kun je het nooit iedereen naar de zin maken. Wat te doen, 1 rij kappen of niet? En wat mag eigenlijk volgens de pas aangenomen Bomenverordening. Hier zal het nog wel even over gaan. En weer denk ik; “was ik maar een kerstboom,”

Als kerstboom wordt je geplant op een perceel waar je ongestoord kunt blijven staan tot de dag dat je ergens in een huis liefdevol wordt opgenomen om je mooiste versiering te krijgen en na 6 januari met aangrenzende zekerheid gecomposteerd wordt zodat andere planten en bomen verder kunnen groeien. Ja, als kerstboom weet je wat je te wachten staat en verder geen gedoe! En weer denk ik; “was ik maar een kerstboom.”

Door: Marti de Brouwer

Vele handen van politici; toch een dag zonder politiek

Het is donderdagochtend 10 minuten voor half 8 wanneer de telefoon gaat. “Zou u dadelijk in de uitzending van radio Brabant kunnen vertellen wat u vandaag gaat doen?” vraagt een vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn. Sinds zo’n 15 jaar probeer ik kinderen die niets krijgen met Sinterklaas toch een cadeautje te geven. In die tijd is dit uitgegroeid tot een actie die zo ongeveer 5.000 cadeautjes naar deze groep kinderen brengt. Eigenlijk had ik gezegd dat ik het niet meer zou doen, maar toen ik door het 4e Geschenk gevraagd werd om dit mee te organiseren dacht ik; “vooruit dan, nog één keer.”

Binnen de gemeenteraad had ik alle politieke partijen gevraagd om afgelopen donderdag samen met nog een aantal andere vrijwilligers het speelgoed uit te zoeken en op leeftijdscategorie bij elkaar te zetten, zodat het winkelen makkelijker werd. Aan deze oproep werd massaal gehoor gegeven en van alle partijen was minimaal 1 persoon aanwezig. Namens het college sloot wethouder Esmah Lahlah aan. Toen we in de middag alles hadden uitgezocht en het ‘winkeltje’ ingericht hadden was het wachten op de eerste kleine bezoekers.

Deze dag was voor mij een feest om mee te maken, alle politieke partijen samen tegen armoede; hoe mooi kan het zijn? Er is hard gewerkt op deze dag, maar er is ook zeker veel gelachen.

Op 12 januari sluiten we deze actie af met een bijeenkomst in het Willem II stadion waar de kinderen nog een keer cadeautjes op mogen komen halen. Als we nog speelgoed over hebben delen we dat uit voor-en tijdens de grote zomervakantie, daarmee neemt deze actie bijna een heel jaar in beslag.

Iedereen bedankt! Wanneer je de gezichtjes van de kinderen, ouders en opa’s en oma’s ziet, dan is wel duidelijk waarom we zoiets met z’n allen doen.

Door: Marti de Brouwer

Raad van Tilburg speelt voor Sinterklaas

De feestdagen; voor menig kind de leukste tijd van het jaar. Gezelligheid, eten en cadeautjes in overvloed. Helaas zijn er elk jaar kinderen die niets krijgen voor Sinterklaas of Kerst, simpelweg omdat ze het thuis niet breed genoeg hebben. Daar moet iets aan gedaan worden!

CDA-gemeenteraadslid Marti de Brouwer plaatste daarom een oproep op Facebook, waarin hij aandacht vroeg voor een speelgoed-inzamelingsactie. De actie, dit jaar georganiseerd in samenwerking met Tante Pollewop en PortAgora, is opgezet om te zorgen dat de minderbedeelden uit Tilburg óók cadeautjes krijgen met Sinterklaas, kerst en het 4e Geschenk in januari. Massaal gaven mensen gehoor aan het verzoek van de Brouwer; de verwachting is maar liefst 5000 cadeaus uit te kunnen delen!

Ook in politiek Tilburg is de actie enthousiast ontvangen en hebben alle partijen uit de gemeenteraad gezamenlijk hun steentje bijgedragen. Zo werd afgelopen donderdag 22 november al het speelgoed uitgezocht en geordend door de Tilburgse politici. “In de vijftien jaar dat ik betrokken ben geweest bij de actie is een samenwerking als deze nog nooit voorgekomen. Dit is het laatste jaar waarin ik de actie organiseer: een erg bijzondere laatste editie dus voor mij,” aldus de Brouwer. Deze bijzondere gebeurtenis kreeg ook veel aandacht vanuit de media. Omroep Brabant was een van de aanwezigen donderdag, die een mooi artikel wijdde aan de actie. Lees hier het volledige artikel geplaatst op hun website.