Open brief aan Berend de Vries: Uitsluiten is nooit het antwoord!

Beste Berend,

Afgelopen zaterdag las ik in het Brabants Dagblad dat jij als lijsttrekker van D66 de partij van Hans Smolders uit sluit als coalitiepartner na de komende gemeenteraadsverkiezingen. Ik heb jou de afgelopen jaren leren kennen en waarderen als een gedegen bestuurder, een fijne collega en een behendig politicus. Ik vrees dat je bij het uitsluiten van de LST vooral hebt geluisterd naar de politicus in jezelf, met de hoop dat je meer kiezers weet aan te trekken in een zogenaamde “two horse race” tegen Smolders’ LST.

Ik betreur deze gezochte tegenstelling. Uitsluiten is nooit het antwoord!

Waar jij in je antwoorden onder andere het mensbeeld van Smolders opwerpt als argument voor het uitsluiten, maak je je zelf schuldig aan precies dat wat je Smolders verwijt. Jij sluit bij voorbaat de partij, de mens en de mogelijke kiezers van Smolders uit van deelname aan het stadsbestuur. Hiermee is de polarisatie en tegenstelling al een feit, nog voordat die zich heeft voorgedaan. Hiermee stoot je kiezers die niet op je eigen partij willen stemmen bij voorbaat van je af. Terwijl iedereen weet dat de stad alleen bestuurd kan worden in een coalitie waarin partijen worden verbonden in plaats van uitgesloten. Een coalitie vraagt verschillen te overbruggen en in elkaar te investeren. Een stad verdient een bestuur dat verbinding zoekt, ook wanneer de verschillen te groot lijken. Een stadsbestuur dat uitsluit en diskwalificeert zal geen verbinding en vertrouwen winnen maar slechts maatschappelijke tegenstellingen versterken.

Afgelopen jaren is Tilburg bestuurd door een coalitie met D66, SP, GroenLinks en het CDA. Heel verschillende partijen met heel verschillende ideeën voor de stad. Maar we vonden elkaar in een gedeeld beeld van perspectief voor onze inwoners, een sociaal beleid met een warm hart en een ongekend ambitieuze stedelijke ontwikkeling. Ook mijn partij steunde voorstellen die niet op voorhand de onze waren, maar waar we nu gezamenlijk trots op kunnen zijn.

Voor het CDA is de LST allerminst de gedroomde coalitiepartner. Afgelopen jaren diende Smolders twee moties van wantrouwen tegen mij in, dus dit zou zomaar wederzijds kunnen gelden. Ik heb moeite met de stijl, woordkeus en drammerigheid van Smolders. Ik vind het niet constructief dat de LST vaak claimt misstanden aan de kaak te stellen en de nuance uit het oog verliest. Maar zoals ook jij als D66 lijsttrekker constateert, is de LST de laatste jaren wel degelijk een constructiever koers gaan varen. Niet altijd tot en met het besluit, zoals bij het Spoorpark en de ontwikkeling van het Pieter Vreedeplein, maar wel degelijk constructiever.

De kiezer zal uiteindelijk bepalen of de vraag relevant is of, en met wie, ik wil samenwerken. Ik hoop dat het CDA groot wordt, en partijen kan vinden die willen helpen de stad nog mooier te maken, onze inwoners kansen te bieden en samen een goede koers kunnen inzetten en vasthouden. De uitslag bepaalt het speelveld en de uitgangspositie van partijen hierbij.

Maar het echte punt is, hoe willen we met elkaar omgaan in onze stad? En welk voorbeeldgedrag mogen we dan van ons stadsbestuur verwachten? Het CDA staat voor een stad waarin we op een respectvolle manier met elkaar omgaan. Luisteren naar wat mensen beweegt en respecteren waar ze zich zorgen over maken.

Mensen of partijen uitsluiten past hier niet bij.

Hartelijke groet,

Erik de Ridder

Lijsttrekker CDA Tilburg, Berkel-Enschot en Udenhout

Bovenstaande open brief verscheen op maandag 5 maart in het Brabants Dagblad

“Wethouder van mooi weer” bestaat niet!

Onderstaande speech is op 13 januari 2018 uitgesproken door onze lijsttrekker wethouder Erik de Ridder.

Goedemiddag beste genodigden, politieke vrienden uit de gemeenteraad, leden van de pers en natuurlijk onze CDA leden, goedemiddag en laat ik beginnen met u het allerbeste te wensen voor 2018. Dat het jaar 2018 u mag brengen wat u ervan hoopt, in voorspoed en goede gezondheid.

Wie op dit moment om zich heen kijkt of het journaal aanzet, ziet berichten over onrust, onvrede, tegenstellingen, verdeeldheid en eigen belang. Het zijn roerige tijden!

Het CDA verkiest in Tilburg de constructieve dialoog ver boven de destructieve confrontatie.

Zie hier afgelopen week de discussie over het beeld van Peerke Donders in het Wilhelminapark. In het Brabants Dagblad van afgelopen dinsdag stond een ingezonden brief waarin werd opgeroepen om het beeld van Peerke Donders weg te halen.

We bespraken het in de fractie afgelopen dinsdag, en klommen in de pen. Een aanval op Peerke Donders raakt Tilburgers en dus ook ons in het hart, maar je moet niet kwaad met kwaad vergelden.
Als mensen zich ongemakkelijk voelen omdat het beeld bij hen associaties oproept aan een koloniaal verleden, slavernij en onderdrukking, aan inktzwarte bladzijden in onze geschiedenis, dan moet je die emotie niet weghonen of ondergeschikt maken aan de trots op ons Peerke.

Nee, laten we niet de tegenstellingen vergroten, onrust en verdeeldheid zaaien of eigen belang voorop stellen. Maar laten we elkaar opzoeken, inzetten op wat mensen verbindt en samen de schouders zetten onder 2018. Dát helpt ons verder!

Verkiezingen

Het zal u niet ontgaan zijn, maar 2018 is een verkiezingsjaar. Afgelopen najaar stelden we onze kandidatenlijst vast, met daarop stuk voor stuk smaakmakers uit onze gemeente. Ik kom hier straks op terug. Traditiegetrouw is het kerstreces een moment waarop ons campagneteam zich voorbereidt op wat komen gaat. We zijn hier en daar al een beetje op pad geweest. Ik denk bv aan de 50+ beurs in Euroscoop, de officiële start van onze campagne in de Heijhoef,
en het traditionele nieuwjaarsconcert hier in Berkel-Enschot, vorige week.

Vanmiddag gaan we Berkel-Enschot opnieuw overspoelen met een “groene golf”, en tot 21 maart kunt u ons nog treffen bij de vele activiteiten die het team smaakmakers van het CDA onderneemt.
We gaan stem voor stem de kiezers voor ons winnen, in de dorpen, in de Reeshof, in de wijk- en buurt winkelcentra, langs de sportvelden of gewoon deur voor deur. Zoals u dat van ons gewend bent!

Komende weken kunt u echt niet om ons heen. Of het nu onze dubbel geparkeerde vloot aan CDA Hyundai’s is die we dankzij de inzet van onze campagneleider en penningmeester en in goede samenwerking met Hyundai Smolders Tilburg hebben weten te strikken…
Ja dames en heren: “Smolders kiest CDA”, laat dat maar gezegd zijn.

En overigens, voor een auto moet je dan wel bij Smolders zijn, voor het stadsbestuur zou ik toch maar voor het CDA kiezen!

Terugblik

Maar als CDA doen we meer dan campagne voeren alleen. Zo hebben we afgelopen jaren vanuit de gemeenteraad meer dan 72 vragen gesteld, 125 moties en amendementen ingediend en een tiental initiatiefvoorstellen gedaan. We maakten ons zo hard voor punten uit ons programma die we niet direct via het coalitieakkoord hadden binnengetikt.
Denk dan aan aandacht voor mantelzorg, kwetsbare groepen in onze stad, een right to challenge waarmee we een appèl doen op de burgerkracht van onze inwoners.
Maar in het coalitieakkoord hadden we natuurlijk al veel goede CDA dingen ingebracht. En vanuit onze rol in de coalitie droegen we zo de koers die onze stad de afgelopen jaren zo vooruit heeft geholpen. Alle coalitiepartijen kunnen deze successen op hun conto schrijven, en dat zij ze gegund, maar juist op onze eigen CDA onderwerpen mogen we natuurlijk heel trots zijn.

Een paar voorbeelden
I.
Hier in Berkel-Enschot mag ik wel zeggen dat de terugkeer van de stadswinkels een echt CDA succes is. Ja, we moeten de bereikbaarheid in Koningsoord op orde brengen, en de verkeersafwikkeling van het dorp op zich natuurlijk ook, maar de dienstverlening dichtbij, zoals we dat in ons programma zeiden en nu opnieuw zeggen, kreeg in Udenhout, de Reeshof en Tilburg-Noord en hier in Berkel-Enschot een gezicht met de nieuwe stadswinkels. Het CDA is helemaal vóór vooruitgang, maar niet alle Tilburgers kunnen mee in de D66 bakfiets van de zich terugtrekkende digitale overheid.
Het CDA gaf de gemeente – letterlijk – weer smoel en – hoe klein kunnen sommige overwinningen zijn – een geprinte afvalkalender op de koop toe.

II.
Een punt waar je verkiezingen niet snel mee wint, maar het vertrouwen van je inwoners wel snel mee kunt verliezen, is hoe het er financieel voorstaat in onze gemeente. Kijk naar Eindhoven, waar men structureel – dus ieder jaar – meer dan 40 miljoen tekort komt, en afgelopen jaar naar verluidt meer dan 100 miljoen te veel uit gaf in het sociaal domein.
Hoe anders is dat hier.
– In Tilburg hebben we een meer dan sluitende begroting.
– In 2018 waarschijnlijk de laagste woonlasten van alle grote gemeenten.
– Een nullijn in de parkeertarieven.
– Én de afgelopen jaren investeerden we tientallen miljoenen in onze stad. Straks een splinternieuwe bieb middenin de Spoorzone, het vakcollege Campus013, groen in en om de stad, het economisch beleid, een armoedeoffensief. Miljoeneninvesteringen in de toekomst van onze stad.
– En alleen mogelijk dankzij een deugdelijk financieel beleid.

III.
En wat te denken van de ontwikkeling in de binnenstad? Twee jaar geleden tijdens onze nieuwjaarsreceptie in de bouwhal was het nog kommer en kwel in de binnenstad.
Een onzalig referendum hing in de lucht, de V&D was failliet en winkelpanden stonden te veel en te lang leeg. Ondertussen werkten we hard door, omdat we wisten dat we het tij konden keren. Ik vergelijk het met surfen; jarenlang ploeterden we in de branding, peddelend op ons surfplankje, golf na golf spoelde over ons heen. Maar hoe anders is het nu. De goede golf kwam, het momentum waarop we hadden gewacht. We pákten het momentum en hebben sindsdien een ongekende flow en dynamiek in onze stad teweeg weten te brengen. Samen met lokale ondernemers, samen met investeerders. Het lijkt nu bijna vanzelf te gaan, maar vergis je niet: we krijgen niets voor niets.

Het is zoals ik me de afgelopen jaren als wethouder heb willen inzetten.
Poten in de klei;
Kop in de wind;
En handen uit de mouwen.

Je kunt niet alleen maar een wethouder zijn die lintjes doorknipt, “problemen oplost”, of “de politiek weer naar de mensen brengt”, zou ik vooral tegen dhr. Smolders willen zeggen. Een wethouder die zonder portefeuille “de wijken intrekt” en daar “repareert wat zijn collega’s niet goed hebben gedaan…”

Ik zeg u, een “wethouder van mooi weer” bestaat niet.
Poten in de klei, kop in de wind en handen uit de mouwen. Laat maar zien wat je waard bent!

Kandidaten

Over laten zien wat je waard bent gesproken, het is tijd om wat mensen naar voren te halen.

10. Livia Henderiks
9. Rosanne Franken
8. Hans van de Ven
7. Anne Zouridis
6. Joost van Puijenbroek
5. Marti de Brouwer
4. Ton Gimbrère
3. Ineke Couwenberg
2. Marcel van den Hoven
1. Ik
Samen willen wij Tilburg verder brengen de komende jaren. Samen met inwoners, jong en oud, groot en klein, waar ook in onze gemeente. In de stad, in Udenhout of hier, in Berkel-Enschot.

We zetten in op beter onderhoud van de openbare ruimte, ondanks investeringen van de afgelopen jaren nog altijd ergernis nr. 1 onder onze inwoners.

We gaan voor een steviger ouderenbeleid, met hart voor mensen en extra aandacht voor ouderen in kwetsbare posities en eenzaamheid.

We zetten in op veiligheid, op straat en in wijken en buurten. Het idee van CDA Den Haag om als gemeente zelf wijkagenten in te kopen, is hierbij zeker het onderzoeken waard. Maar ook denk ik aan de veiligheid op de cityring, die af en toe een racebaan lijkt te worden.

En we willen bevorderen dat alle kinderen lid kunnen worden van een vereniging. Samen groeien ze op in onze stad. Samen zijn zij de toekomst. En dat samen, dat begint bij verenigingen: sport, muziek, scouting. Samen.
En samen met u gaan wij deze boodschap in onze gemeente brengen. 2018 is een verkiezingsjaar. Het zijn roerige tijden. Het is tijd voor het CDA!

Laat Peerke staan en verbinden

Het standbeeld van Peerke Donders kan in de huidige vorm echt niet meer. Dat lezen we in het Brabants Dagblad. Het zou koloniale en raciale verhoudingen representeren die tegenwoordig uit de mode zijn. Volgens brievenschrijver Herman Fitters moet het beeld worden aangepast of zelfs worden verwijderd. Want hier zou een superieure witte man staan, die met de katholieke kerk, de zwarte man er onder houdt.

Nog afgezien dat het beeld van Donders een Rijksmonument is dat niet zomaar verwijderd kan worden, lijkt aanpassen of verwijderen ons een slecht idee. Want als Peerke, zoon van een arme huiswever, iets heeft gedaan is het tussen de slaven en melaatsen staan om hen letterlijk en figuurlijk op de been te helpen. Peerke was geen man die vanuit een gevoel van superioriteit mensen onderdrukte. Maar een kei van een vent die met groot hart en groot geloof, zijn leven heeft gegeven voor de mensen die hem het meest nodig hadden.
Het pleidooi voor verwijdering van het beeld komt voort uit goede en nobele bedoelingen, maar snijdt menig Tilburger door het hart.

Het valt in deze tijd niet mee om genuanceerd en verbindend te spreken als het gaat om dit soort kwesties. Kleur en afkomst zijn volkomen irrelevant. Maar lijken een steeds prominentere plaats in ieder debat in te nemen. Voor je het weet staan partijen lijnrecht tegenover elkaar. Dat heeft Peerke niet verdiend. Dat verdienen de werkgroep Keti Koti en de heer Fitters niet. En dat verdient Tilburg niet. Het gaat er om met respect voor ieders opvatting niet te polariseren, maar de dialoog aan te gaan. Daarom pleiten wij voor een verklarend informatiebord bij het beeld van Donders. Waarop naast het leven van Peerke ook aandacht aan de koloniale tijd gegeven wordt. Laat het beeld van Peerke staan en een symbool zijn voor mensen die elkaar willen helpen. Ongeacht hun afkomst.

Armoede en schulden; oplossen doen we samen

In Nederland hebben ruim een miljoen mensen moeite om rond te komen. Ruim 400.000 mensen hebben problematische schulden. Dat is een voorzichtige schatting. De cijfers die de Algemene Rekenkamer gebruikt zijn veel hoger.

Per jaar helpen we met alle inzet en goede bedoelingen nog geen 10.000 mensen aan een schone lei.. Veel ZZP’ers bouwen geen pensioen op. En velen verzekeren zich niet tegen arbeidsongeschiktheid. De huren en zorgkosten zijn sterk gestegen. Armoede onder kinderen is een groeiend probleem en zorgt voor uitsluiting en minder kansen.

Gemeenten hebben voldoende geld om armoede te bestrijden. Maar ze ‘vinden’ slechts een deel van de doelgroep. En maken de toegang tot regelingen vaak nodeloos ingewikkeld. Tegelijkertijd krijgen bijstandsgerechtigden die de weg naar alle regelingen wel weten te vinden te maken met een enorme armoedeval zodra ze gaan werken. Dit gaat niet goed in Nederland. En dit gaat niet goed in veel gemeentes.

Wat ons betreft bestaat er hier geen links of rechts of progressief of conservatief. Er bestaat niet eens een verschil tussen coalitie en oppositie. Er bestaan alleen concrete en zeer actuele zorgen van heel veel mensen. Daar moeten we iets aan doen. Zowel vanuit Den Haag als via gemeenten. En met meer daadkracht dan tot nu toe. En laten we eerlijk zijn. Een behoorlijk deel van die problemen wordt door de overheid zelf, met al haar goede bedoelingen, gewoon veroorzaakt.

Tachtig procent van de vragen aan sociale wijkteams gaat over financiële problemen. Nog los van de stress gerelateerde zorgvragen die daar nog achter vandaan komen. Schulden vormen een dominante problematiek, belemmeren burgers om mee te doen en brengen hoge maatschappelijke kosten met zich mee. Er bestaat bovendien een grote samenhang tussen schulden en problemen op andere leefgebieden als zorg, wonen, welzijn en gezondheid. Het is heel goed mogelijk dat een effectieve aanpak op het gebied van armoede / schulden enorme positieve impact heeft op overige leefgebieden.

Het oplossen van schuldenproblematiek hoeft niet eens meer geld te kosten. Maar kan wel heel veel (economische) winst opleveren.

Voor het eerst in de geschiedenis staan in het regeerakkoord concrete maatregelen die armoede- en schuldenproblematiek aanpakken. Er wordt fors geld vrijgemaakt om armoede te bestrijden en schulden te voorkomen. Misstanden in de incasso-industrie worden aangepakt. Incassokosten aan banden gelegd. En aan de eindeloze stapeling van boetes komt een einde. Dat is mooi.

Maar ook van gemeentes wordt het een en ander verwacht. Op het gebied van schuldhulpverlening valt veel te verbeteren. En het is belangrijk dat mensen snel gevonden en geholpen worden. Het liefst voor dat de problemen uit de hand kunnen lopen.

Veel politieke partijen schrijven op dit moment hun verkiezingsprogramma. Hoe mooi zou het zijn als schulden en armoedeproblematiek, net als in Den Haag, een prominente plaats zou krijgen in het beleid van iedere gemeente.

 

Rene Peters
Marti de Brouwer

 

Marti de Brouwer is namens het CDA gemeenteraadslid in Tilburg en werd IN 2016 verkozen tot politicus van het jaar.

Rene Peters is Tweede Kamerlid namens het CDA en was daarvoor zes jaar wethouder in Oss.

Initiatiefnemers “Code oranje” tonen vooral eigen onvermogen aan

Woensdag 26 oktober lanceerde burgemeester Bert Blase (PvdA) van Vlaardingen in het dagblad Trouw zijn aanvalsplan Code Oranje. In dit aanvalsplan pleit de Vlaardingse burgervader samen met 100 lokale bestuurders en wetenschappers voor het afschaffen van de gemeenteraad zoals we die nu kennen. In het plan staat een voorstel om te gaan experimenteren met een gemeenteraad die samengesteld wordt door loting. Deze gemeenteraad van 150 man zou als soort van volksoploop drie maal per jaar bij elkaar moeten komen.  Met de presentatie van dit plan tonen de initiatiefnemers niet het failliet van de lokale democratie maar vooral hun eigen onvermogen aan.

Rollen van de raad

Het plan van een “lottocratie” verliest een aantal belangrijke punten uit het oog.  Een raadslid besteedt gemiddeld 16,76 uur per week aan het raadswerk. In deze tijd vervult een raadslid drie belangrijke rollen: hij stelt kaders aan het beleid, controleert het werk van burgemeester en wethouders en vertegenwoordigd zijn achterban.  In de nieuwe opzet lijkt vooral ruimte voor het uitvoeren van de kaderstellende taak, dit terwijl voor een goed functioneren van de lokale politiek de andere twee rollen minimaal zo belangrijk zijn.

Om de kaderstellende en controlerende taak goed uit te voeren is het belangrijk dat een raadslid goed op de hoogte is van de werking van lokale politiek, zoals bijvoorbeeld de gemeentewet, de instrumenten van een raadslid enz. In de praktijk blijkt dat een raadslid de eerste vier jaar vooral bezig is deze zaken in de vingers te krijgen. Pas in de tweede periode wordt een raadslid echt effectief. Hij/zij bouwt dan zijn profiel en weet zaken voor elkaar te krijgen. Bij het instellen van een “lottocratie” dreigt deze opbouw van ervaring verloren te gaan. Tenslotte zullen weinig inwoners zich zo maar willen committeren aan een functie van tenminste 4-8 jaar.  Dit gebrek aan borgen van ervaring zal afbreuk doen aan zorgvuldigheid van de besluitvorming.

Vertegenwoordiging

Daar komt nog bovenop dat bij een samenstelling op basis van loting het maar de vraag is of de raad nog wel een afspiegeling is van de samenleving. Natuurlijk kun je deze vraagtekens ook zetten bij een verkiezing waarbij de opkomst onder de 50% ligt. Toch, is het bezwaar bij willekeurige loting niet te verwaarlozen. Bij reguliere verkiezingen komen uit alle bevolkingslagen mensen stemmen. Hierdoor zijn veel verschillende geluiden vertegenwoordigd in de raad, in Tilburg zetelen maar liefst 12 verschillende partijen. Wanneer er gewerkt wordt op basis van een willekeurige loting kan het zijn dat een bepaalde bevolkingsgroep geen enkele vertegenwoordiging kent.

Eigen disfunctioneren

De belangrijkste vraag is voor welk probleem het actieplan Code Oranje een oplossing moet bieden. Naar eigen zeggen willen de initiatiefnemers meer invloed geven aan belangengroepen. Echter, deze hebben op dit moment vele wegen naar de politiek. Bijna wekelijks verwelkomen wij als CDA-fractie mensen uit de stad tijdens onze fractievergadering of gaan bij hen op bezoek. Allen hebben ze een verzoek of vraag aan de politiek.

Voor wie een dergelijke drempel te hoog is organiseren steeds meer gemeenten een G1000 waarop inwoners actief meepraten. Ook inspreekavonden, rondetafelgesprekken en andere vorm van inspraak worden volop toegepast. Wie de weg naar de politiek wil vinden, weet deze ook te vinden. Als de initiatiefnemers van het actieplan hier anders over denken zegt dit vooral veel over hun eigen functioneren.

Natuurlijk is de democratie nooit af. Er is veel veranderd sinds Thorbecke ons huidige systeem heeft bedacht. in de 19e eeuw.  Maar het lijkt erop dat de initiatiefnemers belangrijke randvoorwaarden voor een goed werkende democratie willen verspelen. Het zelfreinigend vermogen een  politieke partij, de interne democratie en een betrouwbare gedragslijn van een fractie zijn van groot belang voor het goed functioneren van de volksvertegenwoordiging. In een ogenschijnlijke oneindige drang naar bestuurlijke vernieuwing moeten we er voor waken het kind niet met het badwater weg te gooien.

D66-wiet is een schijnoplossing

Het CDA vindt het voorstel van D66 om overheidswiet te (laten) kweken en te verstrekken een onnozel plan. Gereguleerde wietteelt lost het drugsprobleem in Brabant niet op én is een verkeerd signaal naar de samenleving: drugsgebruik is niet normaal en mag dat ook niet worden. Lees meer

Hogere lasten helpen politici, niet de inwoners

Tilburg heeft de afgelopen jaren een scherp financieel beleid gevoerd. Noodgedwongen. PvdA en VVD schoven vanuit Den Haag een groot aantal taken door naar gemeenten maar vergaten gemakshalve de kosten te financieren. Dat moesten gemeenten zelf maar oplossen. Lees meer

Zorgzame samenleving boven drang naar vrijzinnigheid

Daar staan ze dan….wachtend in een rij, omdat de belangen van de coffeeshophouders groter zijn en de door hen gevoerde politieke lobby sterker is dan het gezondheidsbelang van de aan jointjes verslaafde bezoekers van het alternatieve Woohaa festival. Lees meer

Vergoeding raadswerk in kleinere gemeenten niet in verhouding met werklast

Woensdag 22 juni 2016 besteedde het Brabants Dagblad aandacht aan de vergoeding die een raadslid krijgt voor zijn raadswerk. Terecht concludeert het artikel dat er grote verschillen zijn in de beloning tussen diverse gemeenten. Lees meer

Meer participatie door meer handelingsvrijheid

Er gaat geen week voorbij of ik word gebeld door een journalist. Nationaal en internationaal. “U gaat toch het basisinkomen invoeren?” is dan de eerste opmerking die gemaakt wordt. “Nou, dat doen we dus niet. Lees meer