Zo kan het dus ook

De gesprekken over natuur en met name over bomen wel of niet kappen vragen deze laatste maanden wel heel veel van mijn tijd als raadslid. Hoe je de groene boomkikker, kamsalamander of vleermuis beschermd zijn vragen waar ik me dagelijks mee bezig houdt en veel gesprekken over voer.

Tijdens een van deze gesprekken ontmoet ik Hein, die vertelt over “zijn” bos en hoe hij een bijdrage levert aan de natuur. Wanneer hij me uitnodigt om eens te komen kijken, stem ik uiteraard in. Binnen een paar dagen was de afspraak gemaakt en op een mooie zonnige dag belde ik aan bij het huisje van Hein. Eenmaal binnen weet ik niet precies meer wat Hein allemaal stond te vertellen zo onder de indruk was ik van het uitzicht (zie foto rechts).

Na een kopje koffie wilde ik de rest van het perceel wel eens zien. Er stonden prachtige bomen er waren mooie laantjes en dan plotseling staat daar een Kapelletje, niet groot maar op een of andere manier riep het wel wat bij me op. Nog voor ik iets kan vragen begint Hein te vertellen over dit bouwwerkje:

“In de tweede Wereldoorlog moeten alle studenten een loyaliteitsverklaring onderteken. Als je dat niet deed werd je in voorkomende gevallen op de trein naar Duitsland gezet. Op dit perceel stond toen al een huisje en dat werd bewoond door een 6-tal studenten, waarvan 1 de zoon van de eigenaar is van dit perceel, die deze verklaring niet wilde tekenen en dus onder moesten duiken. Tijdens hun verblijf aldaar bouwden ze een kappelletje dat “gedoopt” werd als Kapel Maria van den Goede Duik. De naam verwijst naar de, hopelijk, goede afloop (zie foto links).”

Na de oorlog verviel het kappelletje snel omdat het gemaakt was door onbehandeld hout wat in het bos gevonden was. Hein heeft in 2018 alles weer in ere laten herstellen, en het Mariabeeld werd hem geschonken door basisschool de Borne.

 

Toen ik net dacht dat we alles wel hadden gehad, kwamen we langs een prachtige zwemvijver, met daarin een grote Kamsalamander en ook groene boomkikkers.

Uiteindelijk komen we langs een perceel dat ingezaaid is met graan niet om te oogsten, maar voor de vogels, de reeën en alle andere dieren die dat lekker vinden. Terwijl we daar nog even staan te kijken zegt Hein; “Ja dit stuk komt er nog bij, dat ga ik aanplanten met bomen om zo het evenwicht  te behouden, want aan de andere kant ga ik nog wat kappen.”

Langzaam maar zeker daalt het bij me in dat Hein een lange termijn visie heeft die hij uitvoert naar wet, eer en geweten. Als ik naar huis fiets denk ik; ja, zo kan het dus ook.

 

Anne Zouridis-Veldhoven als opvolgster van den Hoven

Vanaf 1 oktober vult Anne Zouridis-Veldhoven de raadszetel in die in de CDA-fractie is ontstaan door het vertrek van Marcel van den Hoven. Fractievoorzitter Ineke Couwenberg: “Ik ben erg blij met Anne Zouridis-Veldhoven als opvolgster.” Ze vertegenwoordigde jarenlang het Brabants en Tilburgs bedrijfsleven bij de Brabants-Zeeuwse werkgeversvereniging (BZW). Als manager bij de gemeente Oss heeft ze ervaring opgedaan met belangrijke gemeentelijke opgaven binnen thema’s die ook in Tilburg spelen, zoals werkgelegenheid en klimaatverandering. Anne ziet veel kansen om deze opgaven samen met Tilburgers en lokale bedrijven op te pakken en zal zich inzetten voor versterking van de sociale en economische samenhang in de stad. Tijdens en na haar studie bestuurskunde aan de Universiteit van Tilburg werkte Anne bij de Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid als persoonlijk medewerker voor Wim van de Donk, die tegenwoordig Commissaris van de Koning in Noord-Brabant. Ook was ze lid van het Tilburgse 4-mei comité, waar ze zich vooral bezig hield met bewustwordingsactiviteiten voor jongeren. Anne is getrouwd en moeder van drie kinderen. Ze woont sinds haar studie in Tilburg en er wordt verwacht dat ze een impuls zal blijken voor de Tilburgse CDA-fractie. We zijn dan ook erg blij met haar keuze om onze fractie te komen versterken.

Onder luid applaus nemen we afscheid van Marcel

Marcel van den Hoven is maandagavond bij zijn afscheid als raadslid benoemd tot lid in de Orde van Oranje Nassau. Als dank voor zijn jarenlange inzet in de raad, de verschillende nevenfuncties binnen en buiten de raad en zijn vrijwilligerswerk, ontving hij deze verdiende koninklijke onderscheiding. Marcel begon bijna 18 jaar geleden als raadslid. In 2011 werd van den Hoven fractievoorzitter van de toenmalige CDA-fractie en droeg afgelopen januari dat stokje weer over. In de afgelopen vijf jaar was hij tevens de vicevoorzitter van de gemeenteraad.

In zijn afscheidsspeech Marcel riep raadsleden op ‘vooral de gewone Tilburger op te blijven zoeken’. De ziel en het DNA van de gewone Tilburger, moet gehoord worden in de raad. Politiek gaat over hun idealen voor de stad en die moeten we moeten oppakken om het vertrouwen in de lokale politiek terug te winnen.

We danken Marcel oprecht voor alle jaren die hij zich heeft ingezet voor het CDA in Tilburg en voor onze lokale politiek. Na 17 jaar stopt hij als raadslid om voorzitter van het College van Bestuur van Tangent te worden.

Iedereen doet mee!

Iedereen is nodig op de arbeidsmarkt. Omdat je aantoonbaar gelukkiger bent als je ergens bij hoort, een rol hebt, en gewaardeerd wordt. Wanneer we het hebben over de arbeidsmarkt, hoeft daar niet perse een betaalde baan bij te horen, voor sommigen is dat niet haalbaar. Daar komt bij dat we in veel situaties niet weten wat haalbaar is. Dan is een traject waarin iemand met goede begeleiding veilig kan proberen wat hij of zij kan, heel waardevol. Stappen van een paar uur per week en meelopen, naar vrijwilligerswerk, of misschien wel een betaalde baan. Hoe mooi zou dat traject zijn. Bij dit traject is het uitgangspunt dat er gekeken wordt naar wat een individu kan. Dat is het beeld wat ons voor staat in het nieuwe arbeidsparticipatiebeleid.

Hoe mooi is het dat in dit nieuwe Tilburgse beleid van arbeidsparticipatie, de klant centraal staat. Natuurlijk kun je discussiëren of je iemand in de bijstand een klant moet noemen, maar als dat betekent dat de wijze waarop je als gemeente met je inwoners omgaat klantvriendelijk is, dan is deze woordkeuze prima. Het nieuwe beleid is vastgelegd in de nota “Tilburg investeert in perspectief” en gaat in 2020 van start.
De arbeidsmarkt is sterk in beweging en dat gaat de komende jaren niet veranderen. De vraag op de arbeidsmarkt blijft aanhouden vanwege de vergrijzing, ondanks een voorspelde afvlakkende groei. Steeds meer mensen vinden een passende baan. Toch zien we ook dat de gevraagde kwalificaties veranderen. Daarom gaan we in de nieuwe opzet maatwerk leveren, waarbij iedereen een eigen klantregisseur heeft. Iemand met wie je een intensieve relatie hebt, betrokken is en dichtbij staat. Iemand die met je in gesprek gaat, zodat de medewerker van de gemeente weet wat je situatie is, wat je mogelijkheden en onmogelijkheden zijn, en een plan kan maken. Een plan dat kan bestaan uit een betaalde baan, vrijwilligerswerk, of een zinvolle dagbesteding als uiteindelijk doel.

Solliciteren hoeft dus niet de uitkomst te zijn. Wel dat iemand gezien wordt door de gemeente en er een juist plan van aanpak komt voor iedereen. En voor de mensen waarvoor dat mogelijk is, als doel de bijstand te verlaten. Waarbij natuurlijk het uitgangspunt moet zijn, dat werken loont!

Door: Ineke Couwenberg

Ineke Couwenberg

Aan de burgervader van elke studentenstad

Beste burgervader van elke studentenstad,

Vanavond hebben we samen de tas gepakt, mijn kind en ik. Of moet ik zeggen, mijn volwassen dochter en ik…. Morgen opent het academisch jaar en gaat zij verhuizen naar een andere stad. 

De laatste jaren heb ik, net zoals vele andere ouders ouders, geprobeerd om haar weerbaar te maken. Haar te leren open te staan voor andere mensen, maar ook lief en behulpzaam te zijn. Te groeten met goedemorgen. Zonder naïef te zijn, gevaar op te zoeken en altijd op te letten. Tilburg voelde hierbij vertrouwd. 

En nu draag ik haar over aan een andere stad. Beste burgervader, wilt u met uw stad goed voor haar zorgen? Voor haar veiligheid, omdat u net zoals onze burgemeester alles in het werk stelt om uw stad zo veilig mogelijk te maken. En voor haar humeur, omdat uw stad leefbaarheid net zo belangrijk vindt als wij dat in onze stad doen. En zorgt u ervoor dat ze bij jullie een plek kan vinden waar ze zich net zo thuis zal voelen als in onze stad?

Want ik ben niet meer in de buurt. Ik weet niet meer wanneer ze waar is of wat ze doet met wie. Meer loslaten dan dat, kan niet. Ik weet dat het erbij hoort, dat het goed voor haar is, maar het raakt me in mijn hart. Het ontroert me met tranen. En daarom doe ik deze oproep aan u. Voor mijn kind en voor alle anderen. Zorg voor onze studenten. Dat gun ik ze ook in mijn eigen stad, Tilburg. Laten we goed zorgen voor al onze studenten. Het zijn kinderen van ouders, die ze met pijn in het hart loslaten, in de hoop dat wij ze gastvrij ontvangen..  Zodat ze mooie mensen worden, die voor verbinding zullen zorgen in de toekomst in welke stad dan ook. 

Door: Ineke Couwenberg