Erik de Ridder: “Tilburg legt zich niet neer bij de totaal geflopte wet werk en zekerheid”

Onderstaande speech sprak wethouder Erik de Ridder uit tijdens de nieuwjaarsreceptie van het CDA Tilburg op 9 januari 2016:

Goedemorgen dames en heren, jongens en meisjes,

Allereerst wens ik u graag een zalig nieuwjaar. Dat het voor u en de uwen een jaar mag worden met voorspoed, gezondheid, liefde en betrokkenheid.

Aan het begin van een nieuw jaar is het altijd goed om je positie te bepalen. Wat heeft het vorige jaar ons gebracht? 2015 was voor mij persoonlijk een bijzonder spannend en leerzaam jaar. En dan heb ik het nog niet eens over de lokale politiek. Aan ons thuisfront veranderde begin vorig jaar het een en ander, zoals u wellicht weet. En dat relativeert behoorlijk. Alles wat het jaar daarna nog te bieden had staat in geen verhouding tot dit bijzondere moment.

Maar dat wil niet zeggen dat er verder niks is gebeurd natuurlijk. Het zal u niet ontgaan zijn dat ik politiek wat onder vuur heb gelegen afgelopen jaar. Ik zal vandaag niet te uitgebreid ingaan op het dossier stadskantoor 1, het winkelrondje en de Primark, omdat daar al – meer dan – genoeg over geschreven is, en het debat nog uitgebreid in 2016 zal worden gevoerd. Wat ik alleen wil onderstrepen is dat we niet uit het oog moeten verliezen waarvoor we het deden – en doen: de al tientallen jaren gekoesterde wens en geconstateerde noodzaak om onze binnenstad te versterken. Wat er qua besluitvorming en referendum verder ook gaat gebeuren, ik zal me blijven inzetten op die versterking van de binnenstad. De recente faillissementen in de retail onderstrepen de noodzaak eens te meer: alleen sterke binnensteden zullen deze kaalslag overleven. En Tilburg, hoe zeer wij onze stad ook waarderen en zullen verdedigen, is simpelweg niet vanzelf sterk genoeg om te winnen in aantrekkingskracht van Den Bosch, Breda, of zelfs Eindhoven.Maar genoeg over dit dossier.

Er is iets anders dat ik met u wil delen. Ik maak me namelijk zorgen. En ik deel aan de hand van die zorgen graag een aantal van mijn ambities voor 2016. Want ik ben ervan overtuigd dat het nog niet te laat is.

Ik zei al, ik maak me zorgen. Toevallig zag ik gisteravond op Nieuwsuur een uitzending waarin de politieke leiders van SP, D66 en ons CDA aan het woord kwamen over de tweedeling in de samenleving. Het is iets dat ik ook in Tilburg zie gebeuren.

En dan bedoel ik niet de tweedeling van Piketty die een tweedeling beschrijft door verschillen in vermogen, bijvoorbeeld tussen generaties. Ouderen hebben bezit opgebouwd, en jongeren kunnen deze vermogens niet bereiken. Grote vermogens worden ondertussen groter, en daarmee de tweedeling ook. Maar die tweedeling bedoel ik niet.

Ook bedoel ik niet de tweedeling die de SP leider Roemer beschreef gisteravond, in de vorm van een tweedeling door verschillen in inkomen. Hieruit haalt Roemer een missie voor nivellering, lage lonen laten stijgen en hogere inkomens aanpakken. Met vaak slechts enkele uitschieters valt de SP dan maar gemakshalve iedereen aan die z’n kop boven het maaiveld uitsteekt. Dit is ook niet wat ik bedoel.

Ik bedoel een tweedeling door verschillen in kansen! Verschil in kansen is van alle jaren en alle generaties. Daarvan hebben we ook in Tilburg de voorbeelden gezien, oa in het fantastische boek van onze Jan Timmermans, over de geschiedenis van sociale woningbouw, wonen als textielarbeider eind voor-vorige, begin vorige eeuw.

Ik hoor onze Sybrand Buma in Nieuwsuur gisteravond zeggen dat het niet mogelijk is om de verschillen in de samenleving helemaal weg te nemen. Het CDA wil een schild zijn voor de zwakkeren. In dat laatste herken ik me. In dat eerste, dat we hebben te accepteren dat er verschillen zijn en blijven in onze samenleving, dat kan en wil ik niet accepteren. Zeker niet, nu onder invloed van het VVD/PvdA kabinet hard wordt gewerkt aan het versterken van de verschillen in kansen. Dat er verschillende kansen zijn voor verschillende mensen op verschillende momenten, a la. Maar een structurele eenzijdigheid in wie kansen krijgt en wie niet, dat is ongewenst, maar een rechtstreekse uitkomst van sommig goed bedoeld maar zwaar mislukt beleid van het dramatische kabinet Rutte 2. Ze zijn erop gebrand om “de rit uit te zitten”, maar het zou ze sieren als ze erkenen dat hun uitruilkabinet de belofte – pardon, geen enkele belofte – heeft waargemaakt. Ik noem een paar voorbeelden.

– flex nul-uren (WWZ)

– definitie van werk (mantelzorg)

– studie (leenstelsel)

– nuggers (vluchtelingen)

– over de hoofden van de mensen

– granieten bestand

– jeugdzorg – pleegzorg

– mensen met een beperking – de grootste beperking zit in of ze wel goed worden gekeurd..!

– tweede & derde generatie allochtonen wegzetten

En dan heb ik het nog niet over de manier waarop dit kabinet zich verhoudt tot gemeenten en provincies, omdat dat vooral zorgen zijn van politici. Denk aan de bijdrage die Brabant ontvangt uit het provinciefonds: waar andere provincies de miljoenen bijschrijven, draagt Brabant af aan den haag! Of denk aan de nieuwe verdeelmodellen, die gemeenten soms tientallen procenten tekorten opleveren… Of aan de zogenaamde opschaling van gemeenten (alle gemeenten moesten 100.000+ worden) – de opschaling flopte totaal – maar de kortingen blijven gewoon staan…

U hoort, het zijn en blijven spannende tijden. 2016 is hierin een jaar dat het kabinet zal proberen te maskeren wat allemaal is mislukt. Bijvoorbeeld door wat lastenverlichting via belasting verlaging. Maar het nieuwe belastingstelsel, met de echte oplossingen voor de echte problemen, blijft uit. Of door nog wat extra banenplannen en sectorplannen, om te verbloemen dat de wet werk en zekerheid totaal is geflopt.

In Tilburg leggen we ons hier niet bij neer. Wij gaan, zoals ons motto was bij de gemeenteraadsverkiezingen, samen vooruit. Samen met onze werkgevers, onze maatschappelijke organisaties, onze inwoners, onze wel goedwillende vertegenwoordigers van de Rijksoverheid,

SAMEN VOORUIT.

Wij vinden onze weg slalommend door de puinhopen van Rutte 2. Manoeuvrerend langs de systeemfouten die de afgelopen tijd alleen maar groter zijn geworden. Zoals ooit de voetgangers tussen station Tilburg universiteit en de universiteitscampus niet de door de gemeente bedachte wandelroute langs het grasveld liepen, maar hun eigen weg vonden dwars eroverheen. De gemeente kwam later tot inzicht en verhardde dit olifantenpaadje alsnog. Samen vooruit.

Noem het innovatie. Noem het Social Innovation. Noem het hoe u wilt, maar ik wens het u toe in 2016.

Gelukkig nieuwjaar.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *